به گزارش مشرق، پیروزی دموکراتها در انتخابات میاندورهای کنگره آمریکا، کمی اتمسفر سیاسی آمریکا را تغییر داده و فشارهای جدیدی بر ترامپ وارد کرده است. دموکراتها در انتخابات میاندورهای توانستند اکثریت مجلس نمایندگان و سنا را به دست آورند اتفاقی که به گزارش رویترز زمینه نظارت بیش از گذشته کنگره بر سیاست خارجی ترامپ، بهویژه جنگ علیه ایران را فراهم میکند.
نارضایتی از جنگ نیز در شکست جمهوریخواهان نقش مهمی داشته است. جیدی ونس، معاون رئیسجمهور آمریکا، چهارم نوامبر صریحاً اعلام کرد: «دلیل شکست ما جنگ بود.» از طرف دیگر نظرسنجی رویترز و ایپسوس نشان میدهد تنها ۳۱ درصد آمریکاییها از جنگ علیه ایران حمایت میکنند. همچنین ۷۱ درصد پاسخدهندگان خواستار اقدام کنگره برای پایاندادن به جنگ بودهاند. این آمارها نشان میدهد ترامپ برای ادامه یا تشدید حملات، شدیداً با فشار افکار عمومی مواجه است. البته این نکته را هم باید در نظر داشت که این محدودیتهای سیاسی به معنای بستهشدن کامل دست ترامپ نیست و احتمال شروع جنگ کماکان وجود دارد. در اسرائیل نیز حیات سیاسی نتانیاهو در هالهای از ابهام است. اسحاق هرتزوگ، رئیس رژیم اسرائیل، گادی آیزنکوت را مأمور تشکیل کابینه کرد. حمایت ۶۷ نماینده کنست از مأموریت آیزنکوت در برابر ۴۶ نماینده حامی نتانیاهو، نشاندهنده تغییر اوضاع به ضرر نتانیاهو است.
باوجوداین محدودیتها، گزینه فشار بر ایران همچنان مطرح است و این موضعی است که فرقی نمیکند چه حزبی در آمریکا در رأس کار باشد. پیمان اسدزاده، پژوهشگر مؤسسه کوئینسی در گزارشی توضیح داده که تصور فروپاشی داخلی ایران، در مقاطع مختلف بر تصمیمات سیاست خارجی آمریکا تأثیر گذاشته و گاهی زمینه تشدید فشار را فراهم کرده است. با این رویکرد شرایط برای شروع جنگ مجدد برایشان محدودیت به همراه دارد. اما یک گزینه کماکان روی میزشان ثابت مانده است: بسترسازی یک آشوب داخلی.
سناریوی ۱۸ دی تکراری است!
از پیامدهای ناگزیر جنگ تحمیلی علیه ایران، شکلگیری فشارهای سیاسی، امنیتی و روانی در داخل کشور است. در شرایطی که آغاز یک جنگ مستقیم برای آمریکا و رژیم صهیونیستی هزینههای سنگینی دارد، احتمال دارد نوک پیکان تقابل دوباره به سمت داخل ایران چرخانده شود. در چنین وضعیتی، هر تجمع بدون برنامه، هر حرکت هیجانی و هر اقدام در نزدیکی مراکز حساس میتواند در چهارچوب جنگ ترکیبی دشمن مورد بهرهبرداری قرار گیرد.
جریانهای اپوزیسیون مخالف ایران نیز از هیچ فرصتی برای ضربهزدن به انسجام ملی نمیگذرند. تجربه آشوبهای دیماه ۱۳۹۶، آبان ۱۳۹۸ و حوادث سال ۱۴۰۱ نشان داد که چگونه یک رویداد داخلی میتواند در مدت کوتاهی به موضوع اصلی رسانههای خارجی تبدیل شود تا موجسواری آنان برای تحتفشار قراردادن ایران شکل بگیرد.
سابقه عملیات روانی و جنگ رسانهای علیه ایران نشان میدهد که دشمن از هر شکاف و هر تصویر تنشآلود برای فشار بیشتر استفاده میکند، چون در همین حین در خارج از ایران در اتاق فکرهای میزهای موساد و سیآیای تئورسینهایشان نشستهاند تا طرحریزی یک آشوب را تدوین کنند، این مدل تجمعات مانند سوخت برای آنها کارساز است. فلذا در این روزها حفظ وحدت و رفتارهای سنجیده بیشتر از هر زمان دیگری ضروری است.
در این میان، عدهای از هموطنان، با علم به اینکه شرایط کشور آبستن حوادث مختلف است، در مکانهایی مانند خیابان کشوردوست، مراکز دولتی، وزارتخانهها یا مجموعههای نظامی تجمع میکنند. ممکن است بخشی از این افراد از پیامدهای رفتار خود آگاه نباشند، اما نتیجه چنین اقداماتی میتواند به ایجاد تصویر بیثباتی و ناامنی در داخل ایران کمک کند و تکه پازلی باشد برای برنامهریزی حملات بعدی موساد.
سوءاستفاده از سوژههای اجتماعی
مرگ تلخ سوگند صیادی، نمونهای از مواردی است که در آن ردپای پروژه خارجیها برای آشوب در ایران است. داستان ازاینقرار است که دختر ۱۶ساله کرمانشاهی، حالا از یک پرونده اجتماعی به موضوعی پرحاشیه در فضای رسانهای تبدیل شده است چرا که مرگ مشکوکی داشته است. هنوز جزئیات دقیق حادثه و نقش احتمالی افراد در مرگ او بهطور قطعی روشن نشده است. اما انتشار این خبر بهسرعت از مرزهای کرمانشاه و حتی ایران فراتر رفت. در آبدانان نیز واژگونی اتوبوس منجر به مرگ ۱۳ نفر از کارکنان شرکت انجیال دهلران شد. در پی این موضوع اعتراضاتی در آبدانان شکل گرفت، ماجرا بهسرعت توسط رسانههای ضدایرانی طوری بازتاب یافت؛ اما مقامات قضایی با پیگیری بهموقع، موضوع را حل و رفع کردند که مقدمهچینی یک آشوب باشد. همانطور که به دنبال آن بودند که بر مرگ سوگند هم موج سوار کنند.
رسانه ضدایرانی ایراناینترنشنال و صدای آمریکا در چند گزارش به مرگ سوگند صیادی پرداخت است تا بینند از این ماجرا میتوانند مردم را به کف خیابانها بکشانند یا خیر. در سطح نهادهای حقوق بشری نیز واکنشهایی شکل گرفت. سازمان حقوق بشری ههنگاو با انتشار گزارشی، مرگ سوگند را قتل با انگیزه ناموسی توصیف کرد.
جریانهای سیاسی مخالف ایران نیز کوشیدهاند ماجرا را به نقد کلیت ساختار سیاسی ایران پیوند بزنند. رسانه سیمای آزادی، وابسته به سازمان منافقین، با انتشار گزارشی درباره سوگند، به بازتاب مواضع کمیسیون زنان شورای موهوم ملی مقاومت پرداخت. این موضعگیریهای بیش از هر چیزی نشان میدهد پرونده سوگند یک مطالبه اجتماعی نیست و به موضوعی در محافل سیاسی تبدیل شده است. البته این رسانهها و نهادها قبلاً نشان دادهاند که دغدغهشان واقعاً حقوق زن و کودک نیست. همین رسانههای ضدایرانی در جریان جنگ از متجاوزان تشکر میکردند، درحالیکه میدیدند هموطنانشان چطور کشته میشوند و چه تعداد زیادی از آنها زنان و کودکان هستند. اما این تصاویر و حوادث آنان را وادار به دفاع از حقوق زن نمیکرد؛ چون منفعت سیاسی برایشان نداشت. برای این تفکر دفاع از حقوق زنان جایی ارزش دارد که منافع سیاسی هم داشته باشد.
تجربه روزهای ملتهب ۱۸ و ۱۹ دی ۱۴۰۴ نیز نشان داد که در میان جمعیت مردم، نیروهای سازمان یافته حضور داشتند که بعدها خود ترامپ اذعان کرد، برای آنها سلاح ارسال کرده بود. آنها آموزش دیده بودند تا در واقع مجریان پروژه کشتهسازی باشند. گرچه متأسفانه داغهای زیادی بر دل مردم ایران گذاشتند، اما به هدف غایی خودشان نرسیدند و پروژه کودتا شکست خورد. این ترفند که از نام یک دختر یا پسر استفاده کنند، تا بر ذهن مخاطبان اثر بگذارند مدتهاست که قدیمی شده است و مردم در میدانها طرح کودتا را خنثی کردند. اما بازهم اتاقهای فکر در کیلومترها دورتر در مقر امنیتی موساد و سیآیای دست روی دست نگذاشتهاند، به دنبال استفاده از یک اسم هستند تا پروژه آشوب داخلی در ایران را کلید بزنند.
درحالیکه همین پرونده اخیر ماجرای سوگند صیادی، درعینحال که نشاندهنده یک خلأ فرهنگی است، همزمان نارساییهایی در آموزشوپرورش را نیز نشان میدهد، در واقع پرونده اصلاً سیاسی نیست و ماجرا مشکلات خانوادگی را نشان میدهد. اما جریان اپوزیسیون سلطنتطلب و رسانههای ضدایرانی اصرار دارند از هر پروندهای، سوژه سیاسی - امنیتی بسازند تا هرچند اندک و بیثمر ایران را تحتفشار بگذارند. اما ایران مردمانی دارد که بیشتر از جانشان، به این سرزمین تعلق خاطر دارند، ازایندست سناریونویسیها به دست همانهایی که اکنون ۲۶۶ روز است میداندار هستند، خنثی میشود.




